الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
655
ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى )
3072 - اندوه 3073 - نجوا كننده 3074 - جمع « فترت » مدتى از زمان 3075 - در اينجا منظور « سرد » است 3076 - داروى معتدل كننده 3077 - پرستارش - تسليت دهندهاش 3078 - از توصيف بيماريش عاجز شدند 3079 - با همين بيمارى مىميرد 3080 - اميد دهنده 3081 - بازگشت 3082 - جمع « اسوة » پيشگام 3083 - هوش و زير كيش 3084 - كند شد 3085 - شدائد - سكرات مرگ 3086 - عقول جهانيان آن را درك مىكند 3087 - توجه به صفات پروردگار 3088 - صيقل - صيقل دادن 3089 - سنگينى گوش - كرى 3090 - ضعف بينائى چشم 3091 - جمع « فترة » مدتى از زمان - فاصله زمانى بين انبياء 3092 - به آنها الهام كرد 3093 - روشن سازيد 3094 - راهنمايان مسافران 3095 - فلاتها 3096 - ميانه روى 3097 - صدا مىزنند 3098 - عدل 3099 - امتثال امر ميكنند 3100 - وعدههايش 3101 - مقاماتشان 3102 - جمع ديوان دفترى كه اسمها و كارهاى افراد در آنها نوشته شده 3103 - گناهانشان 3104 - گريه گلويشان را گرفت 3105 - گريهء سخت 3106 - فرياد مىكشند 3107 - استشمام مىكنند 3108 - اندوه 3109 - جمع « مندوحه » زمين وسيع 3110 - باطلترين 3111 - او را به شگفتى وا داشت 3112 - بهبودى 3113 - كسى كه در آفتاب نشسته 3114 - بدنش را نحيف مىكند